Westersite.nl

Inloggen of inschrijven

Verkamering: Lust of Last?

(column)

In heel Amsterdam, en ook in Nieuw-West, worden veel woningen verkamerd. Bij de gemeente zijn er veel aanvragen van met name vastgoedhandelaren om woningen te mogen splitsen in kamers. Formeel kun je als buurtbewoner protest indienen. Feitelijk heb je echter niets in te brengen. Alleen als er afgeweken wordt van de wettelijke normen qua veiligheid, brandpreventie en kamergrootte (minimaal 8 m2), kun je daar tegen protesteren. 

Als je momenteel een woning te koop ziet staan voor zeg maar € 250.000,-- en je vraagt de makelaar bij de bezichtiging naar wat je moet bieden om voor de woning in aanmerking te kunnen komen, dan geeft hij meestal al aan dat er al een bod is van een vastgoedhandelaar voor 10% boven de vraagprijs. Een vastgoedhandelaar biedt dit 'ongezien' en zonder voorwaarden vooraf zoals 'onder voorbehoud van financiering'. Je ontkomt er dan niet aan, als je de financiële ruimte hebt, om minimaal rond de 15% boven de vraagprijs te overbieden wil je een kans maken om voor het kopen van de woning in aanmerking te komen.

Een vastgoedhandelaar ziet een woning vaak als een 'asset'. Een middel om veel geld mee te kunnen verdienen. In de regel hebben ze geen binding met de woning of de buurt. Het is voor hen een investering om veel rendement mee te kunnen behalen. De nadruk ligt op het uitmelken van de woning. Onderhoud en renovatie worden in de regel vrijwel niet of alleen het strikt noodzakelijke wordt gedaan.  

Er onstaat een kaalslag in Amsterdam voor degenen die werkzaam zijn in de publieke sector zoals leraren en verzorgenden. Het is een groep van groot belang is voor het welzijn van de bewoners. Momenteel komen ze vaak uit de regio om in Amsterdam te werken. Door de hoge kosten voor reizen, de kosten en de stress houden ze het vaak na een tijdje al weer voor gezien. Een mogelijkheid om zich te vestigen in de stad is er vrijwel niet. Dit geldt ook voor Amsterdamse starters. Voor hen is vrijwel geen woonruimte beschikbaar c.q. is het financieel onmogelijk om een woning te kopen. Door de vastgoedhandel en de lage rente zijn de prijzen enorm opgedreven en voor particulieren vrijwel.niet meer betaalbaar.  

Voor wie is verkamering een lust:

  • De vastgoedhandelaren. Zij kunnen beschikken over relatief goedkoop geld. Met geld kunnen ze veel meer geld maken met vrijwel geen inspanning.  Zij worden slapend rijk. 
  • De financiële instellingen/banken. Zakelijke woningfinanciering levert hogere rendementen in vergelijking met particuliere woningfinanciering
  • De overheid. Een stijging van de woningprijzen zorgt voor een stijging van de WOZ-waarde, dus voor hogere belastingopbrengsten.
  • De gemeente. Verkamering betekent meer inwoners, dus ook meer inkomsten en relatief minder kosten. Degenen die op een kamer wonen maken veelal minder gebruik van openbare voorzieningen zoals kinderopvang/scholen/ouderenzorg en sociale voorzieningen zoals bijstand/huurtoeslag.
  • De verkopers van een woning. Zij krijgen voor de woning een veel hogere opbrengst.
  • De makelaars. Zij ontvangen bijvoorbeeld 1,85% commissie over een veel hogere verkoopprijs.
  • De expats. Deze groep wordt gesubsidieerd door de overheid (dus eigenlijk door de samenleving). Ze hoeven 8 jaar lang geen belasting te betalen over de eerste 30% van hun inkomen. Vastgoedhandelaren zijn dol op expats. Door het woningtekort biedt de verkamerking voor hen de mogelijkheid om een kamer of een gedeelte van een woning te huren. 

Voor wie is verkamering een last:

  • Het kan een last zijn voor de buurtbewoners, als er in de woning naast je opeens 7 kamers worden verhuurd. (Geluids)overlast, afval en troep op straat en om de woning. Je weet niet wie er naast je wonen? Wat ze doen? Wat voor bezoek ze krijgen? Kortom verpaupering. Het bevordert bepaald niet de sociale cohesie in een woonbuurt.
  • De publieke sector zoals de leraren, (zieken)verzorgenden, hulpverleners en alle anderen die werken in de publieke sector. Zij hebben vrijwel geen kans om een woning te kunnen kopen. Zij geven de voorkeur aan werk en woonruimte buiten Amsterdam. Laat dit nu juist de mensen zijn die van het (aller)grootste belang zijn voor het welzijn van de stad!!! 
  • In de stad zijn er nu veel minder leraren, (zieken)verzorgenden en anderen die werken in de publieke sector beschikbaar. Voor deze beroepsgroepen ontstaat een kaalslag. Zij verdwijnen uit Amsterdam of moeten voor veel geid vanuit buiten Amsterdam worden ingehuurd.

Wat zou eraan gedaan kunnen worden?

  • Het is nu zo dat zowel particuliere woningkopers als vastgoedhandelaren 2% overdrachtsbelasting betalen. Is het niet veel logischer om de overdrachtsbelasting voor de particuliere woningmarkt, dus voor degenen die zelf in de woning gaan wonen, af te schaffen. Dus voortaan 0% overdrachtsbelasting voor de particuliere woningmarkt.
  • Om dit kostenneutraal voor de overheid te kunnen oplossen zou het tarief voor de zakelijke woningmarkt kunnen worden bijgesteld. De zakelijke woningmarkt betaalt voortaan bijvoorbeeld 20% overdrachtsbelasting (voor de aankoop van een woning die niet bestemd is voor zelfbewoning of voor een woning die bedoeld is als investering). Bij het bieden op particuliere woningen wordt voor vastgoedhandelaren de aanschafprijs hoger. Zij zullen minder al op voorhand 10% of 20% gaan overbieden op de vraagprijs. Kennelijk is er bij hen heel veel financiële ruimte. De oververhitte huizenmarkt neemt dan af. Vraag en aanbod op de markt voor particulere woningen komt daardoor meer in evenwicht. De publieke sector kan zich weer vestigen in Amsterdam. 
  • Met het verschil in de te betalen overdrachtsbelasting, ontstaat er een beter, noodzakelijk evenwicht op de markt voor particuliere woningen.
  • De '30-procentregeling' voor expats afschaffen! Als een bedrijf expertise uit het buitenland wil inkopen, zullen ze daar voortaan zelf voor moeten betalen. 

Het is aan de overheid om hier eindelijk eens in te grijpen. Er bestaan hiervoor al heel lang plannen. Vanuit de overheid is er echter geen daadkracht. Het 'zeggen' wordt niet omgezet in 'doen'.  Ze laten het liever doorgaan zoals het nu gaat. Kennelijk heeft het eigenbelang van de overheid (hoge inkomsten uit overdrachts- en onroerendgoedbelasting) prioriteit op het welzijn van veel inwoners. De publieke sector is een soort gasbel zoals in Groningen. De eerste 'aardbevingen' in de vorm van stakingen en oververhitting zijn al een feit.

Zie ook:

Overdrachtsbelasting

De 30-procentregeling voor expats


Browser niet ondersteund
Je browser wordt helaas niet ondersteund. Hierdoor kan het zijn dat sommige onderdelen van de site niet volledig werken. Lees hier meer over welke browsers we ondersteunen of update je browser.